ԵՐԵՎԱՆ, ՀՈՒԼԻՍԻ 17, 24News

Ամերիկա-կանադական միջազգային իրավաբան, «Ուժեղ Հայաստան» կուսակցության առաջնորդ Սամվել Կարապետյանի փաստաբան, «Amsterdam & Partners» ընկերության հիմնադիր ու գործադիր կառավարիչ Ռոբերտ Ամստերդամը բացառիկ հարցազրույց է տվել 24News-ին։

Հարցազրույցի հայերեն և անգլերեն տարբերակներն ամբողջությամբ ներկայացնում ենք ստորև․

«-Պարոն Ամստերդամ, օրերս դատարանը երկու ամսով երկարաձգեց Սամվել Կարապետյանի խափանման միջոց՝ տնային կալանքը, նիստին դատախազը պնդում էր, որ եթե տնային կալանքը վերացվի, ապա Կարապետյանը կարող է խոչընդոտել գործի քննությանը, մինչդեռ՝ ընտրությունների նախաշեմին, նա հանդիպել է երկու տասնյակ հազարից ավել քաղաքացիների հետ և չի արձանագրվել դեպք, որ նա փորձ է արել խոչընդոտել կամ ազդել գործի քննության վրա։ Ինչպե՞ս կմեկնաբանեք դատարանի որոշումը։

– Սա արդարադատության ակնհայտ խեղաթյուրում է, որտեղ դատավարական ընթացակարգերը ծառայեցվում են քաղաքական նպատակներին։ Իրավական պրակտիկայում խափանման միջոցը չի կարող հիմնվել ենթադրությունների վրա. այն պահանջում է փաստական հիմքեր։ Երբ մարդը նախընտրական ամենաակտիվ շրջանում հանդիպում է տասնյակ հազարավոր քաղաքացիների և դրսևորում բացարձակ օրինապահ վարքագիծ, «քննությանը խոչընդոտելու» վարկածը զրկվում է որևէ իրավական տրամաբանությունից։

Տնային կալանքի երկարաձգումն այս պարագայում ոչ թե արդարադատության ապահովում է, այլ պատժիչ գործիք՝ ուղղված անձին քաղաքական և հանրային կյանքից մեկուսացնելուն։ Դատարանների կողմից դատախազության անհիմն միջնորդությունների կուրորեն դրոշմակնքումը փաստում է մեկ բան՝ Հայաստանում դատական համակարգը դեռևս չունի անկախություն և գործում է որպես գործադիր իշխանության քաղաքական կամքի կատարածու։

-«Ուժեղ Հայաստան» կուսակցությունների դաշինքի ընտրական ցուցակում ընդգրկված պատգամավորի թեկնածու Նարեկ Կարապետյանի նկատմամբ դատախազությունը միջնորդություն էր ներկայացրել ԿԸՀ, քրեական հետապնդում հարուցելու և վերջինիս ազատությունից զրկելու վերաբերյալ համաձայնություն ստանալու պահանջով, սակայն ԿԸՀ-ն հայտը հետ ուղարկեց ժամկետը լրանալու պատճառով։ Ի՞նչ եք կարծում, նոր զարգացումներ կարող է լինեն։ Ընդգծենք, որ Դատախազությունը չի պարզաբանում, թե ի՞նչ քրգործով է Նարեկ Կարապետյանի նկատմամբ քրհետապնդման միջնորդություն ներկայացրել։

-Խորը ցավ ու ափսոսանք եմ զգում, որ այսօր Հայաստանում ստիպված ենք քննարկել նման սցենարներ։ Սա ողբերգություն է մի երկրի համար, որը հավակնում է կոչվել ժողովրդավարական։ Ակնհայտ է, որ իշխանությունները պատրաստ են ցանկացած քայլի, իսկ դատախազությունը վերածվել է կույր գործիքի, որը պատվերներ է կատարում՝ առանց նույնիսկ տարրական իրավական հիմնավորումներ ներկայացնելու։ Նույնքան ակնհայտ է նաև մեկ այլ իրողություն. Նարեկ Կարապետյանը որևէ հանցանք չի գործել։
Նա բացարձակ հանգիստ ու վստահ շարունակում է իր քաղաքական պայքարը՝ ամենօրյա ռեժիմով հանդիպելով քաղաքացիների հետ, լսելով նրանց։ Եվ հենց այս հանգստությունն ու ժողովրդի հետ կենդանի կապն է, որ ամենից շատն է նյարդայնացնում ու հունից հանում իշխանություններին։ Երբ դու չես կարողանում վախեցնել կամ կոտրել քաղաքական գործչին, քեզ մնում է միայն դատախազական անհիմն թղթերով ճնշումներ բանեցնելը։

-Հայաստանում ընտրություններից հետո կալանավորվեցին մի շարք ընդդիմադիր գործիչներ, անազատության մեջ է գտնվում «Հայաքվե» միավորման համակարգող Ավետիք Չալաբյանը, ԲՀԿ առաջնորդ Գագիկ Ծառուկյանը, ԲՀԿ ընտրացուցակում ներառված պատգամավորի թեկնածու Արեգնազ Մանուկյանը, ավելի վաղ կալանավորվել էր ԲՀԿ ցուցակի երկրորդ համար Անդրանիկ Թևանյանը։ Դուք այս գործընթացները կապո՞ւմ եք, ընտրություններին նրանց կողմից քաղաքական ակտիվություն ցույց տալու հանգամանքի հետ։

-Միամտություն կլիներ տեղի ունեցողը զուտ զուգադիպություն համարելը։ Սա ոչ թե առանձին իրավական գործընթացների շարք է, այլ նախապես ծրագրված քաղաքական զտում, որն ուղղակիորեն կապված է ընտրություններում այդ գործիչների ցուցաբերած ակտիվության և ազդեցության հետ։
Երբ ընտրարշավի ընթացքում կամ ընտրություններիցանմիջապես հետո թիրախավորվում են ընդդիմության առանցքային դեմքերը, միջազգային հանրությանը հստակ ազդակ պետք է լինի. իշխանությունը չունի բավարար քաղաքական լեգիտիմություն՝ բաց բանավեճով մրցակցելու համար, ուստի անցնում է ուժային չեզոքացման տակտիկային։
Օրենքի գերակայությունը ենթադրում է հավասար խաղի կանոններ, մինչդեռ Հայաստանում այսօր իրավապահ համակարգը ծառայում է որպես գործադիրի «քաղաքական մտրակ»՝ ընդդիմադիր ձայները լռեցնելու և հանրության շրջանում վախի մթնոլորտ սերմանելու համար։ Սա բնորոշ է ավտորիտար համակարգերին, ոչ թե ժողովրդավարական պետություններին։

-Ինչո՞վ է պայմանավորված արևմտյան երկների լռությունը։

-Արևմուտքի խլացուցիչ լռությունը պայմանավորված է զուտ աշխարհաքաղաքական կոնյունկտուրայով և երկակի ստանդարտներով։ Ցավոք, այսօր Արևմուտքի շատ երկրների պաշտպանությունը դիտարկում են քաղաքական նպատակահարմարության պրիզմայով։
Արևմուտքը, կենտրոնացած լինելով Ռուսաստանի նկատմամբ իր դիրքորոշման և տարածաշրջանային շահերի վրա, պատրաստ է աչք փակել Հայաստանի իշխանությունների ցանկացած վարքագծի և ապօրինության վրա՝ միայն թե պահպանի իրեն ձեռնտու աշխարհաքաղաքական կուրսը։ Բայց սա կարճատես ու վտանգավոր խաղ է։ Ժողովրդավարության անվան տակ ընդդիմադիրների բացահայտ հալածանքներն ու դատական կամայականություններն անտեսելով՝ Արևմուտքը ոչ միայն դավաճանում է իր հռչակած արժեքներին, այլև հենց ինքն է հող նախապատրաստում և պարարտ միջավայր ստեղծում մեկ այլ բռնատիրության ձևավորման ու ամրապնդման համար:

– Կանանց իրավապաշտպան կառույցների լռությանը ականատես եղանք, օրերս անչափահաս երեխա ունեցող ընդդիմադիր գործիչ Արեգնազ Մանուկյանի կալանավորման վերաբերյալ։

Սա ևս մեկ անգամ փաստում է, որ մարդու իրավունքների պաշտպանությունն այսօր դարձել է սոսկ շահարկման առարկա, որտեղ գործում է բացահայտ կողմնակալություն։ Կանանց իրավունքներով զբաղվող կառույցների լռությունն այնպիսի իրավիճակում, երբ անչափահաս երեխա ունեցող ընդդիմադիր կին գործիչ Արեգնազ Մանուկյանին տանում են կալանավայր, պարզապես խայտառակություն է։
Եթե նույնն պատահեր իշխանամետ կամ արևմտյան հայացքներ ունեցող որևէ ակտիվիստի հետ, այսօր ականատես կլինեինք բողոքի հայտարարությունների ու միջազգային արձագանքների մի իսկական հեղեղի։ Բայց քանի որ թիրախում ընդդիմադիր գործիչ է, իրավապաշտպանները նախընտրում են ձևացնել, թե ոչինչ չի պատահել։ Այսպիսի երկակի ստանդարտները հիմնահատակ ոչնչացնում են այդ կառույցների վստահելիությունը՝ ցույց տալով, որ մարդասիրությունն ու մայրության իրավունքը նրանց համար երկրորդական են, երբ խաղի մեջ է մտնում քաղաքական շահը։

-Փաշինյանը խոսում է ընդդիմադիր լիդերներին սնանկացնելու մասին, նրանց ունեցվածքը պետականացնելու ինչպես ՀԷՑ-ի, այնպես էլ «Արարատ ցեմենտ»-ի դեպքում, որքանով է այս ամենը տեղավորվում իրավական դաշտում։

– Տեղի ունեցողը պարզապես հարձակում է սեփականության իրավունքի վրա և պետական մակարդակով իրականացվող ռեկետ։ Երբ երկրի ղեկավարն օգտագործում է«սնանկացնելու» սպառնալիքներ, կայացնում է պետականացնելու կամայական որոշումներ այնպիսի խոշոր ձեռնարկությունների նկատմամբ, ինչպիսիք են ՀԷՑ-ը կամ «Արարատ ցեմենտը», նա ոչնչացնում է երկրի տնտեսական ապագան։
Միջազգային ներդրողների համար սեփականության իրավունքի անձեռնմխելիությունը բացարձակ կանոն է։ Ոչ մի լուրջ արտասահմանյան կապիտալ երբեք չի մտնի մի երկիր, որտեղ վարչապետը կարող է միանձնյա որոշել, թե ում գույքը խլել կամ ում սնանկացնել՝ ելնելով իր քաղաքական հաշվարկներից։ Սա կապիտալի փախուստի և տնտեսության մեկուսացման ուղիղ ճանապարհն է։
Նման հայտարարությունները հղի են նաև միջազգային արբիտրաժային դատարաններում խոշոր հայցերով, որոնց ֆինանսական ծանր հետևանքները, ի վերջո, ստիպված են լինելու վճարել Հայաստանի հարկատուները։ Օրենքի գերակայությունը սկսվում է սեփականության իրավունքի պաշտպանությունից, իսկ այն, ինչ տեսնում ենք այսօր, բոլշևիկյան բռնագրավման մեթոդների վերադարձ է՝ քողարկված ժողովրդավարական կարգախոսներով։

–Արդյո՞ք երկրի ղեկավարի հայտարարությունները չեն կաշկանդում իրավապահ համակարգին՝ օբյեկտիվ գործելու համար։

-Միանշանակ կաշկանդում է։ Եվ դա անգամ ապացուցելու կարիք չունի։ Իմ վստահորդ Սամվել Կարապետյանի օրինակը հենց դա է փաստում․ Փաշինյանի գրառումից անմիջապես հետո իրավական և դատական համակարգը անցան Սամվել Կարապետյանի դեմ տոտալ ճնշումների և նրան ազատությունից զրկելուն։
Երբ երկրի ղեկավարն ինքն է հպարտանում, թե Հայաստանում իր ասածին դեմ գնացող դատավոր չկա, էլ ի՞նչ անկախության կամ օբյեկտիվության մասին կարող է խոսք լինել։ Իրավապահներն ու դատարաններն ուղղակի սպասում են հերթական ազդանշանին՝ հարձակվելու համար։

-Հետևե՞լ եք արդյոք քարոզարշավին, երկու կողմերից հնչած հայտարարություններին, արդյո՞ք դրանք սպառնալիք պարունակում են։

-Այո՛, հետևել եմ, և այստեղ պետք է շատ հստակ սահմանագիծ քաշել երկու կողմերի միջև։ Ընդդիմության կողմից հնչում էր քաղաքական սուր քննադատություն, որը լիովին տեղավորվում է ժողովրդավարական բանավեճի կանոններում։ Մինչդեռ իշխանության պատասխանը բոլորովին այլ դաշտից էր։
Փաշինյանը ոչ միայն չէր հանդուրժում իր հասցեին հնչող որևէ այլախոհ խոսք, այլև անցել էր բացահայտ հարձակման։ Նրա հռետորաբանությունը «սատկացնելու», «սնանկացնելու» և մարդկանց «բոմժ» դարձնելու սպառնալիքների մասին էր։ Ընդ որում, այդ ագրեսիան միայն ընդդիմադիր առաջնորդների դեմ չէր. նա հարձակվում էր անգամ փողոցում իրեն հանդիպող սովորական քաղաքացիների վրա, ովքեր համարձակվում էին իրենց դժգոհությունն արտահայտել։
Ուղիղ պատասխանելով Ձեր հարցին՝ կասեմ՝ այո՛, Փաշինյանի արածը բացահայտ սպառնալիք էր, և այսօր մենք տեսնում ենք, թե ինչպես է նա անցնում այդ սպառնալիքների իրագործմանը։ Իսկ թե որքանով նրան կհաջողվի ավարտին հասցնել այս ամենը, արդեն շատ բան կախված է նաև հայ ժողովրդի դիմադրությունից։

-Ինչպե՞ս կգնահատեք ընտրությունների ընթացքը և արձանագրված արդյունքները։

-Այս ընտրությունների ընթացքում մենք արձանագրեցինք աննախադեպ չափերի հասնող խախտումներ՝ վարչական ռեսուրսի բացահայտ չարաշահում, պետական աշխատողների ահաբեկում, ուղղորդված քվեարկություններ և վստահված անձանց նկատմամբ ճնշումներ։ Պետական ողջ մեքենան բառացիորեն լծված էր իշխող ուժի համար ձայներ կորզելուն։
Բայց ամենակարևորն այն է, որ նույնիսկ այս տոտալ վախի մթնոլորտի, ճնշումների ու ձայների համակարգված գողության պայմաններում՝ իշխանությունը չկարողացավ իր համար ապահովել 50+ ձայներ։
Սա սկզբունքային փաստ է։ Այն ապացուցում է, որ նույնիսկ բռնատիրական ողջ զինանոցը գործի դնելով՝ նրանք չունեն հանրության մեծամասնության աջակցությունը։

-Բարձր դատարանի որոշումը ինչպե՞ս կմեկնաբանեք։

-Սահմանադրական դատարանի որոշումն ինձ համար ամենևին անակնկալ չէր. մենք պատրանքներ չունեինք։ Բայց եկեք փաստերը նայենք։ Այս ընտրություններից հետո մասնակից ընդդիմադիր 7 քաղաքական ուժ՝ այդ թվում իմ վստահորդի «Ուժեղ Հայաստան» դաշինքը, բողոքարկեցին ընտրությունների արդյունքները ՍԴ-ում։ Սա արժանի է ուշադրության։
Ես հետևում էի իմ հայաստանյան գործընկերների, մասնավորապես՝ Արամ Վարդևանյանի, հայաստանյան իրավաբանական թիմի ներկայացրած հիմնավորումներին ու փաստարկներին։ Դրանց փաստահենությունն ու իրավական ուժն ինձ համար միանգամից ակնհայտ դարձան. ներկայացված էին համակարգային կեղծիքների ու ճնշումների անհերքելի ապացույցներ։
Սակայն, ինչպես և սպասվում էր, Բարձր դատարանը չկարողացավ, ավելի ճիշտ՝ չհամարձակվեց պահել իր անկախությունը։ Ու դա զարմանալի չէ, չէ՞ որ այս Սահմանադրական դատարանի բոլոր անդամներն էլ նշանակվել են հենց Նիկոլ Փաշինյանի իշխանության կողմից։ Այնտեղ կար դատավոր, որի ակնհայտ կողմնակալությունը պարզապես աչք էր ծակում։ Կայացվեց մի որոշում, որը բացառապես հաճո էր օրվա իշխանությանը։
Բայց, ամեն դեպքում, ՍԴ դիմելն անչափ կարևոր քայլ էր։ Քաղաքական ուժերը պետք է անցնեին այս ճանապարհով, որպեսզի վստահ լինեն՝ սպառել են արդարությունը վերականգնելու իրավական այս միջոցը։

Հերմինե Միքայելյան

— — —

-Mr. Amsterdam, the court recently extended Samvel Karapetyan’shouse arrest by two months. During the hearing, the prosecutor argued that if the house arrest were lifted, Mr. Karapetyan could obstruct the investigation. However, in the run-up to the elections, he met with over twenty thousand citizens, and there was not a single documented instance of him attempting to obstruct or influence the investigation. How do you comment on the court’s decision?

– This is a blatant distortion of justice, where procedural mechanisms are weaponized for political purposes. In established legal practice, any restrictive measure must be backed by concrete evidence of risk, not mere speculation. When an individual engages with tens of thousands of citizens during the peak of an election campaign and exhibits exemplary, lawful conduct, the prosecution’s argument of a ‘risk of obstruction’ loses all credibility.
Extending this house arrest is not about preserving the integrity of the investigation; it is a punitive measure designed to enforce political isolation. By rubber-stamping the prosecution’s meritless motions, the courts demonstrate that they remain subservient to executive will rather than functioning as independent arbiters of the law.”

-The Prosecution filed a motion with the Central Electoral Commission (CEC) seeking authorization to initiate criminal prosecution and strip parliamentary candidate Narek Karapetyan (of the “Strong Armenia” alliance) of his liberty. However, the CEC returned the motion because the statutory deadline had expired. Do you anticipate new developments in this regard? It is worth noting that the Prosecution has not clarified the specific criminal case under which this motion against NarekKarapetyan was filed.

-It is deeply painful and regrettable that we are forced to discuss such scenarios in Armenia today. This is a tragedy for a country that claims to be democratic. It is obvious that the authorities are ready to go to any length, while the prosecution has turned into a blind tool that executes orders without presenting even elementary legal justifications. Yet, another reality is equally obvious: Narek Karapetyan has committed no crime.
He remains completely calm and confident, continuing his political struggle by meeting with citizens on a daily basis and listening to them. And it is precisely this composure and living connection with the people that irritates and unnerves the authorities the most. When you cannot intimidate or break a politician, your only remaining option is to exert pressure using groundless prosecutorial paperwork.

-Following the elections in Armenia, several opposition figures were detained. Currently in custody are Avetik Chalabyan, coordinator of the “Hayakve” initiative; Gagik Tsarukyan, leader of the Prosperous Armenia Party (BHK); and Aregnaz Manukyan, a parliamentary candidate on the BHK electoral list. Earlier, Andranik Tevanyan, who held the second spot on the BHK list, was also detained. Do you link these actions directly to their high level of political activity during the election campaign?

-It would be naive to treat what is happening as a mere coincidence. This is not a series of isolated legal proceedings, but a pre-planned political purge directly tied to the active role and influence of these figures during the elections.
When key opposition figures are targeted either during the campaign or immediately following the elections, it should serve as a clear signal to the international community: the government lacks sufficient political legitimacy to compete in an open debate, and therefore resorts to tactics of forced neutralization.

The rule of law requires a level playing field, whereas in Armenia today, the law enforcement system serves as the executive’s ‘political whip’ to silence dissenting voices and instill a climate of fear among the public. This is characteristic of authoritarian regimes, not democratic states.

-What do you believe accounts for the silence of international human rights organizations?

-This deafening silence from the West is driven entirely by geopolitical expediency and double standards. Regrettably, many of these countries today view the defense of human rights through the prism of political convenience.
Because the West is so deeply focused on its stance toward Russia and its regional interests, it is willing to turn a blind eye to any behavior or abuse committed by the Armenian authorities, simply to secure its preferred geopolitical alignment. But this is a short-sighted and dangerous game. By ignoring blatant political persecution and judicial overreach under the guise of supporting democracy, the West is not only betraying its own proclaimed values, but it is actually preparing the ground and fertilizing the soil for another dictatorship to take root and flourish.
-We also witnessed total silence from women’s rights organizations regarding the recent detention of opposition figure Aregnaz Manukyan, who is a mother of a minor child. How do you view this lack of response?
-This is yet another proof that the defense of human rights today has become a mere tool of convenience, governed by blatant bias. The silence of women’s rights organizations in a situation where opposition figure AregnazManukyan-the mother of a minor child-is carted off to prison is nothing short of a disgrace.
If the same had happened to a pro-government or pro-western activist, we would be witnessing a massive wave of protest statements and urgent international outcries today. But because the target is an opposition figure, these advocates prefer to pretend nothing has happened. Such double standards fundamentally destroy the credibility of these organizations, showing that humanity and the rights of motherhood are secondary to them when political interests are at play.
-Pashinyan has spoken openly about bankrupting opposition leaders and nationalizing their assets-specifically referencing both the Electric Networks of Armenia (ENA) and “Ararat Cement.” To what extent do these statements align with the framework of the rule of law?
-What is happening is a straightforward assault on property rights and state-sanctioned racketeering. When a country’s leader uses threats of ‘bankrupting’ and makes arbitrary decisions to nationalize major enterprises like the ENA (Electric Networks of Armenia) or ‘Ararat Cement,’ he is destroying the country’s economic future.
For international investors, the inviolability of property rights is an absolute rule. No serious foreign capital will ever enter a country where a prime minister can unilaterally decide whose property to seize or whom to bankrupt based on political calculations. This is a direct path to capital flight and economic isolation.
Furthermore, such declarations pave the way for massive claims in international arbitration courts, the heavy financial consequences of which will ultimately have to be paid for by Armenian taxpayers. The rule of law begins with the protection of property rights. What we are witnessing today is a return to Bolshevik-style expropriation methods, disguised behind democratic slogans.
 
– Don’t these public declarations by the country’s leader severely constrain the law enforcement system and prevent them from acting objectively?
-Absolutely, it constrains them. In fact, it doesn’t even need to be proven. The example of my client, Samvel Karapetyan, is case in point: immediately after Pashinyan’s post, the legal and judicial systems unleashed total pressure on Samvel Karapetyan and moved to strip him of his freedom.
When the leader of the country himself boasts that there isn’t a single judge in Armenia who would dare go against his word, how can we even speak of independence or objectivity? The law enforcement and the courts are simply waiting for the next signal to attack.
-Have you followed the election campaign and the rhetoric coming from both sides? Do you believe these statements contained underlying threats?
-Yes, I have followed it, and we must draw a very clear line between the two sides here.

The opposition’s rhetoric consisted of sharp political criticism, which falls entirely within the boundaries of democratic debate. The government’s response, however, was from a completely different playbook.
Pashinyan not only refused to tolerate any dissenting voice, but he went on a flat-out offensive. His rhetoric was filled with threats of ‘destroying’ his opponents, bankrupting them, and turning people into ‘vagrants.’ What is worse, this aggression was not just directed at political leaders; he was lashing out at ordinary citizens he encountered on the streets who simply dared to express their discontent.
To answer your question directly: yes, what Pashinyan did was a blatant threat, and today we are seeing him actively trying to carry out those threats.But how far he will be able to go with this also largely depends on the resistance of the Armenian people.
-How would you assess the conduct of the elections and the declared results?
-During these elections, we documented violations of an unprecedented scale: blatant abuse of administrative resources, intimidation of public sector employees, coordinated voter-steering, and intense pressure on proxies. The entire state apparatus was literally weaponized to extort votes for the ruling party.
But the most critical point is this: even under this climate of total fear, pressure, and systematic theft of votes, the government completely failed to secure 50+ percent of the vote.
This is a fundamental fact. It proves that even by deploying their entire authoritarian arsenal, they still lack the support of the majority of the public․
-How do you comment on the ruling of the High Court (Constitutional Court)?
-The Constitutional Court’s decision was by no means a surprise to us; we had no illusions. But let’s look at the facts. Following these elections, 7 participating opposition political forces-including my client’s ‘Strong Armenia’ alliance-challenged the election results in the Constitutional Court. This is worthy of attention.
I was following the arguments and justifications presented by my Armenian colleagues, particularly Aram Vardevanyan and the Armenian legal team. Their factual basis and legal merit were instantly obvious to me; they presented undeniable evidence of systemic fraud and pressure.
Yet, as expected, the High Court failed—or rather, did not dare—to maintain its independence. And that is hardly surprising, considering that all the members of this Constitutional Court were appointed by Nikol Pashinyan’sadministration. There was a judge on that bench whose blatant bias was practically impossible to ignore. A ruling was delivered that was designed solely to please the government of the day.
Nevertheless, appealing to the Constitutional Court was a crucial step. The political forces had to go down this path to ensure they have exhausted this legal remedy to restore justice.

Հերմինե Միքայելյան

–00—ԱՊ